Συνταγή: Κοτόπουλο με Whiskey

Μιά αυθεντική συνταγή, για παννόστιμο κοτόπουλο, που φέρνει μοναδικές στιγμές ευεξίας…!

ΥΛΙΚΑ:

1. Ένα κοτόπουλο 1200 γρ.
2. Ένα μπουκάλι Ουίσκι
3. Μπείκον σε λωρίδες
4. Αλάτι, πιπέρι
5. Ελαιόλαδο
6. Μαγιονέζα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

• Τυλίξτε το κοτόπουλο με τις λωρίδες,  αλατοπιπερώστε, και ρίξτε μία υποψία ελαιόλαδου
• Προθερμάνετε τον φούρνο σε μεσαία θερμοκρασία, (220 βαθμοί ή θερμοστάτης στο 5 ) για 10 λεπτά
• Σερβιριστήτε ενα ποτήρι Ουισκι και πιειτε το
• Βάλτε το κοτόπουλο στον φούρνο αφου πρώτα το τοποθετήσετε σε καταλληλο σκευος
• Βάλτε και πιειτε ακόμα ενα ποτήρι Ουισκι. Επαναλάβατε αυτο το βήμα  αλλες δυο φορές
• Μετά απο ένα τέπαρτο φουρνίστε το ανοιγμα για να επιγλέψετε το κλείσειμο του ψοτόπουλου
• Λιάστε ξανά το ουικάλι του Μπίσκη και καπιατήτε μια καλή λουγία
• Μετά απο ενα κετα.. οχι πέταρτο της ώρας, αργότερα τελος πάτνων ….. κλιτρίστε μέχρι τον  μπούρνο,  ανοίφτε την χόρτα,  ξεγυρνίστε, απαναδονήστε βάλτε τελος παντων το φωτόπουλο απ την αλλη, καφήστε σε μια λωκο καλέκρα και καβετάστε κανα’δυό φατήρια Κίσκη αμόκα.
• Νυστε, λυστε ψηστε το κουφόλουπο για μιση φώρα ακόμα .
• 3 λοτήρια αρφότερα …..
• Ζαμέψτε το γατόπουλο απο χαμω, ( επεσε το μακαλισμένο) , καφαρίστε το, και γάλτε το σε μιάτο
• Φτάτε τα κούτρα σας απο το νέσιμο στο κάτωμα απ τα γάδια που μυθικαν στα κλαπάκια της μουζινας
• Μην αποχειραθητε να κησωθειτε, μια φαρά ειμαστε εδω μάτω
• Απομελειώστε το δουκάλι του Ρίσκι
• Αργόμπερα σαρθήτε ως το κρεμάτι και κοιθωμητε ως το χρωι
• Την επομενη μέρα , παρτε ενα αλκα σελτζερ
• Πηγαινετε να φάτε κρύο Κοτόπουλο με μαγιονεζα
• Και τέλος, καθαρίστε το μπουρδέλο που δημιουργήσατε στην κουζινα

Την αλλη βδομάδα θα δοκιμασουμε την Κρητικη συνταγη : Κατσικακι με τσικουδια !!!

Πως θα περάσουν αυτά τα Χριστούγεννα;

Βασικά, καλησπέρα σας και στα ελληνικά!

Εχω άσχημη διάθεση σήμερα, μου τη χάλασαν 2 πράγματα.  Ενώ το πρωί ξύπνησα με χαρά κι ήπια το καφεδάκι μου ήρεμα και απολαυστικά, έκανα δουλίτσες στο σπίτι  με excitement για τον αποψινό τελικό του βρεττανικού  X-Factor, καθώς η μέρα έφτανε στο τέλος της ένα-ένα ό,τι χαρούμενα κύτταρα είχα επάνω μου τα έφαγε η γκαντεμιά.

Καταρχήν, στο X-Factor κέρδισε ένα βλαμμένο, που εντάξει καλή φωνούλα έχει, αλλά έχει αντιπαθητική φάτσα και τραγουδάει ότι πιο δακρύβρεχτο-τσίζικο-βλάχικο-μαλακία τραγούδι έχει ποτέ γραφτεί.  Και κέρδισε αυτός κι όχι ο γλυκός μου ο Olly που ήταν σ’όλην τη σειρά απίθανος, πραγματικός ποπ σταρ.  Χορεύει, τραγουδάει, είναι κούλ (βαριέμαι ν’αλλάζω συνέχεια στ’αγγλικά) και του αρέσουν ωραία τραγούδια, όχι παπάρες.

Όταν είδα λοιπόν αυτό τα νεύρα μου τινάχτηκαν στον αέρα.  Και η βλαχιά που τραγουδάει ο άλλος που νίκησε θα είναι το Νο 1 (λένε) για τα Χριστούγεννα.  Κοινώς, θα μας πρήξουν με το μώμολο. Αϊ σιχτίρ!

Το δεύτερο είναι ότι στη δουλειά μ’εχουν πια εξοντώσει! Υπάρχει πολλή δουλειά, πολλές ουρές, πολλά emails, τα τηλέφωνα χτυπάνε συνέχεια, η χαρτούρα που έχω στο ντοσιέ μου αντί να μικραίνει μεγαλώνει, οι ώρες δε φτάνουν κι είμαι πια διαλυμένη.   Απόψε άνοιξα τα emails της δουλειάς και είδα ότι σε πέντε απαντήσεις μου σε πελάτες υπήρχαν παρατηρήσεις από τα…ανώτερα στελέχη του τμηματός μου.  Αντί να μου πούνε και μπράβο που κατάφερα στο τρελλοκομείο το χθεσινό να καταφέρω να απαντήσω, βρήκαν κάτι μικροπράγματα και μου απήντησαν ”δεν το έκανες καλά εδώ, ορθογραφικό λάθος εκεί, το σωστό είναι έτσι” κλπ κλπ.  Ρε παιδιά, έλεος!!!

Κι όσο πλησιάζουν οι γιορτές τα πράγματα γίνονται και πιο ασφυκτικά.  Αλλά μ’αρέσει η δουλειά μου και δεν το βάζω κάτω.   Είμαι αυτό που είμαι, και μπορώ να κάνω όσα μπορώ να κάνω.  Χρειάζομαι κατανόηση, ενθάρρυνση, επαίνους κι όχι παρατηρήσεις και σχόλια, για να μπορέσω να πάρω κουράγιο να κάνω τη δουλειά μου – που πιστεύω πως την κάνω άψογα, παρ’όλο που κάποιοι δε συμφωνούν – ακόμα καλύτερα.

Είμαι πιεσμένη και οικονομικά, μόνο όρεξη για πανηγύρια δεν έχω.  Ευτυχώς έχω κάλεσμα στης κολλητής μου το σπίτι, θα φάμε θ’ανταλλάξουμε δώρα και θα είναι ήρεμα τα πράγματα.  Δε μπορώ ΤΙΠΟΤΑ! Θέλω μόνο να κάτσω σπιτάκι μου και να βλέπω DVD.  Είμαι λιώμα, αποθαρρυμένη (υπάρχει τέτοια λέξη;) και ολίγον φοβισμένη για τους επόμενους μήνες.  Δεν έχω και πολλά να γιορτάσω.  Ούτε δέντρο δεν έχω στολίσει φέτος, που κάποτε ήταν το highlight της χρονιάς!  Τώρα ακούω Jingle Bells και μού’ρχεται να ξεράσω.

Κάτι ήξερε ο Σκρούτζ που είπε bah-humbug.  Αν και αν είχα τα πλούτη του, δεν θα χρειαζόταν να γκρίνιαζα για τα παραπάνω!

Τελος πάντων… Καλά Χριστούγεννα σε όλους, ας ελπίσουμε ότι το 2010 θα είναι πολύ καλύτερο γιατί το 2009 μας γ***σε!

10 Years in Harrods!

Ten years ago today, I started my first job in the UK. In a magical place called Harrods.
I was mesmerised by the place when I first visited in 1986 and in subsequent years, I was mesmerised when I started working there, on the 1st of November 1999 and I am still mesmerised, ten years later.

I remember I was so happy when I got the job, immediately after I gave an interview, that I took the wrong train home!!! I ended up in an area of London, unknown to me and far away from my friend’s house where I was staying at the time.

I called her and gave her the good news, before asking her to come and pick me up and she was screaming of joy over the phone. We met and we hugged with giggles and we went to our favourite Thai restaurant to celebrate.  Part One of the dream had come true.

Ten years ago I came to London, to live in my most favourite city in the world. I was carrying with me a small suitcase and a trunk full of dreams.  I hated Athens and my life there.  All the jobs I have tried were a disaster and I loathed how Greeks work and behave at work.  It didn’t suit me.  I felt professional, ambitious, with hundreds of ideas, open-minded, having shitloads of what we call in Greece ”filotimo” (no other language has this word, it is a combination of honesty, integrity, hard work and wanting to help).  None of these traits were likable to any of my previous Greek bosses.

So, on the 1st of November 1999 I entered a work place where the work was hard, but the satisfaction was huge.  A place where you walked in and immediately cheered you up.  Beautiful decor, glamorous surroundings, hundreds of things to see and do and a constant feeling of being in a magical kingdom.

During my first two months in Harrods, I worked in the Egyptian Hall, a strange department indeed, selling very expensive and rare gifts.  I learned everything about Fabergé eggs, Loet Vanderveen‘s sculptures, china and enamel trinkets, Lalique crystals and so many other things.  Immediately my…talent to sell and serve was spotted and I was offered a job at another company within the Store, but because that meant that I would lose my Harrods benefits, I kindly declined.

After spending a crazy busy Christmas (it was the Millennium and it was MAD!), with Harrods celebrating its 150th anniversary, I thought ”I love it here, this is the place I want to be” and applied for a permanent position at Harrods World, the department with the Signature souvenirs.

It was love at first weekday! The busy department with its hundreds of different bags, mugs, types of tea, cute bears and most of all with an amazing team, was exactly my kind of work.  The hours were long, standing on my feet all day long and having to lift heavy boxes, but I had so much fun and I loved the place so much that I didn’t mind.  I soon became the person responsible for the whole Food Hall area and it was like managing my own little store. Checking dates, ordering, merchandising….all my creative juices were in full force.  I was also offered the job of the Department Trainer and my managers were impressed with my training manual. I was in work Heaven!

Until the Devil arrived… He was a new manager, mean to me, trying to put all my ideas down, not listening to my suggestions and my feedback of being in the department for three years and he also hired two horrible assistant managers.  They were ironic, bullies and racists.  I started hating it in there.  My Food Hall was taken away from me because that ba***rd thought I was ”stale”.  I was roaming around the department, given the worse tasks.  I was swearing every day I had to wake up to go to work.  For some time I hated Harrods, London, even myself and my own life!!!

And so, in 2004 I applied for a job in the Financial Services sector, which was more customer service oriented.  I was offered the position on a sunny April day and I was again a happy person.

The job demanded once again hard work and keeping your eyes open all the time, but also it had to deal with money, therefore I had to have attention to detail all the time and check everything 10 times.  But our team was great, my managers loved me and I loved them and it was a lovely experience, until the department had to close.

And here I am now, in the Rewards Department, with its thousands of promotions all the time, our very demanding customers and being busy 110% all the time!!!  This for me is the best job I’ve ever had. I once again became the Department’s Trainer, training dozens of people joining the department and having compiled another two masterpieces (oh, how modest I am!!!)  I love it here.  My team consists of amazing people, the managers are what managers should be and the environment is somewhere I love to work.  I am not just writing this because some of you may read this.  I have told you countless of times how much I love working in our department and I mean it.  :D

So what is the conclusion after ten years in this company?  It’s been an amazing decade that made me learn a lot about work, myself and life. I had my ups and downs, but overall the experience has been truly rewarding and I hope for a brighter future.  So wish me luck for the next ten years!!!

Munster’s Ball

It amazes me how much of the services I use daily on the internet are connected to each other.

So if I write my blog in here, it will send a message to Twitter and Facebook. If I update my status on Twitter, it will also show in here.  If I put a new picture on Flickr, it will alert my Facebook friends and if I update my status on Facebook, it will also show on Windows Live.  If I write a new blog or upload photos on Windows Live, it will update Twitter, Facebook and all my friends on MSN Live Messenger.  And if I do anything at all on YouTube, like favour a video, subscribe to a channel or upload a video, it will send updates on Facebook and Twitter and wherever else I have no idea…

It all reminds me of the Dry Bones song, from the Munsters below.  It could easily say ”my…Twitter’s connected to my Facebook, my Facebook’s connected to my Flickr, my Flickr’s connected to my WP and that’s what connects us all….”

We are all connected.  Just in case I do something and you are not notified….

Stay connected… enjoy the video

iPod therefore I am

Just testing the new application for WordPress on my iPod touch.
Pretty nifty, but mothing beats a good old keyboard which allows you to blog swiftly, quickly and easily.
I never liked typing with one finger, it drives me crazy! But i guess it should be ok for a quick note.
Anyway, here’s a nice picture stored on my iPod touch:

Yet another blogging attempt

Through the years I have started many blogs.

Not for any other reason, just because I love blogging, creating a page, the layout, the links, the photos… you name it, I love it all.  Thus, I have explored so far a few different services with Blogger and Windows Live being the most used ones.

But this is boring you.

This is going to be my attempt to blog more often, to write about anything that I love, hate, annoys me, makes me happy, sad, angry, something exceptional, something funny, something stupid (as the song says) something to think about.

I may write in English most of the time, but if I feel like it, I may write in Greek, hence the title of this blog!

Welcome, enjoy and leave your comment